Σήμερα το μεσημέρι όταν επιστρέψαμε σπίτι με τον 4χρονο γιο μου , τον ρώτησα όπως συνηθίζω κάθε μέρα μετά το σχολείο να μου πει αν έμαθε κάποιο καινούργιο τραγουδάκι .
Σήκωσε το χεράκι του σε γροθιά και φώναξε :

«Ψωμί , Παιδεία , Ελευθερία».

Τα χασα. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου , που αυτό το σύνθημα αντηχούσε διαφορετικά στα αυτιά μου , ένιωσα σαν να περνάει τανκ από πάνω μου.

Ίσως γιατί μέχρι τώρα την ευθύνη για αυτές τις βασικές αξίες / ανάγκες του ανθρώπου στη ζωή , την έριχνα σε άλλους … Τώρα η ευθύνη βάραινε εμένα , αποκλειστικά εμένα και  όσο κοιτούσα αυτό το παιδί τόσο γινόταν ασήκωτη.

ΨΩΜΙ : Αναρωτήθηκα αν θα έχω δουλειά αύριο μεθαύριο εγώ ή ο πατέρας του για να καταφέρουμε να του εξασφαλίσουμε τα προς το ζην .

ΠΑΙΔΕΙΑ : Αν θα καταφέρω να ανταπεξέλθω στα υπέρογκα κόστη της «ΔΩΡΕΑΝ» Παιδείας στην χώρα μας ώστε να του δώσω τη δυνατότητα να αποκτήσει γνώσεις , να καλλιεργήσει τα ταλέντα του και την προσωπικότητά του ,  να οπλιστεί με όλα τα πνευματικά  εφόδια για μια καλή επαγγελματική σταδιοδρομία , για μια καλή ζωή.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ : Θα μου δίνετε το δικαίωμα να επιλέξω ή θα είναι μονόδρομος ; Θα μπορώ να αντιδράσω , να διεκδικήσω ;

Στα 40 μου χρόνια , η 44η Επέτειος του Πολυτεχνείου έπαψε να είναι το μνημόσυνο μιας τραγικής νύχτας , μια εκδήλωση μνήμης αγωνιστών .

Έγινε ο συμβολισμός ενός διαχρονικού αγώνα για τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα . ‘Εγινε η αφορμή για  διαρκή αναζήτηση των σύγχρονων αυταρχικών μορφών εξουσίας.

44 χρόνια μετά αν το «ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»  μας καθησυχάζει ως κάτι κεκτημένο και σίγουρο στη ζωή μας τότε μιλάμε για πλήρη κοινωνική αποχαύνωση και μεγάλη επιτυχία αυτών που επιδιώκουν αυτό γιατί έτσι τους συμφέρει.

Σήμερα θα γιορτάσω πραγματικά το Πολυτεχνείο και εύχομαι να το κάνω και κάθε μέρα …

 

Νάνσυ Γιαννιδάκη