- Διαφήμιση -

Κάπου μεταξύ του 743 και του 744 όσο βασίλεψε ο προτελευταίος χαλίφης των Ομεϋαδών της Δαμασκού ο Ιμπραήμ ιμπν αλ-Ουαλίντ ΙΙ αποφάσισε να κτίσει το θερινό του Ανάκτορο στην «έρημο των Κάστρων» όπως αποκαλείται, 30 χιλιόμετρα νότια του Αμάν στην Ιορδανία. Το Κασρ Μσχάτα όπως ήταν το όνομα του δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η περιοχή που επελέγη δεν ήταν τυχαία. Εκεί βρίσκονταν μια σειρά από κάστρα, από ανάκτορα και καραβάνσεράι, τα γνωστά χάνια ή πανδοχεία όπου διανυκτέρευαν οι ταξιδιώτες, γεγονός που έδωσε το όνομα στην «Έρημο των Κάστρων». Από εκείνο το ανάκτορο διασώζονται ελάχιστα πράγματα και κυρίως η επιβλητική πρόσοψη το μεγαλύτερο μέρος της οποίας ανακαλύφθηκε τον 19ο αιώνα και δωρήθηκε στα 1903 από τον Οθωμανό σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίντ Β´ στον Γερμανό αυτοκράτορα Κάιζερ Γουλιέλμο ΙΙ και αποτελεί σήμερα από τα πιο εντυπωσιακά κομμάτια της Ισλαμικής Συλλογής στο Μουσείο της Περγάμου, το πιο φημισμένο από τα πέντε του νησιού των Μουσείων στον ποταμό Σπρέε του Βερολίνου.

Με μήκος 33 μέτρα και ύψος 5 αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά εκθέματα της Συλλογής με τη διακόσμηση του από πτηνά, ζώα, άνθη και γεωμετρικά σχήματα να προσθέτει «χρυσόσκονη» στο θρύλο του. Τα ανάγλυφα που έχουν δημιουργηθεί με τρυπάνι θυμίζουν δαντελωτό κέντημα λόγω της λεπτομέρειας που τα χαρακτηρίζει με τους ειδικούς να τα χαρακτηρίζουν κομβικό σημείο στην εξέλιξη της Ισλαμικής τέχνης.

Αναφέρεται ότι ο Σουλτάνος δώρισε το αρχαίο μνημείο στον Αυτοκράτορα καθώς φοβούνταν ότι θα καταστρέφονταν από τα έργα για την κατασκευή σιδηροδρομικού δικτύου στην περιοχή. Το πιο διάσημο τμήμα του ημιτελούς ανακτόρου που διασώζεται είναι φυσικά εκείνο που εκτίθεται στο Γερμανικό μουσείο, το οποίο προέρχεται από τη νότια πρόσοψη του οικοδομήματος και έφερε ανάγλυφη διακόσμηση τόσο στην εσωτερική όσο και την εξωτερική πλευρά εκατέρωθεν της πύλης που υπήρχε εκεί, πάνω στον ασβεστόλιθο ο οποίος αποτελούσε το δομικό του υλικό.

-Ανακαλύψτε το νέο e-shop του Βιβλιοπωλείου ΚΟΥΚΙΔΑ-

Με μήκος 33 μέτρα και ύψος 5 αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά εκθέματα της Συλλογής με τη διακόσμηση του από πτηνά, ζώα, άνθη και γεωμετρικά σχήματα να προσθέτει «χρυσόσκονη» στο θρύλο του. Τα ανάγλυφα που έχουν δημιουργηθεί με τρυπάνι θυμίζουν δαντελωτό κέντημα λόγω της λεπτομέρειας που τα χαρακτηρίζει με τους ειδικούς να τα χαρακτηρίζουν κομβικό σημείο στην εξέλιξη της Ισλαμικής τέχνης.

Από εκείνο το ανάκτορο διασώζονται ελάχιστα πράγματα και κυρίως η επιβλητική πρόσοψη το μεγαλύτερο μέρος της οποίας ανακαλύφθηκε τον 19ο αιώνα και δωρήθηκε στα 1903 από τον Οθωμανό σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίντ Β´ στον Γερμανό αυτοκράτορα Κάιζερ Γουλιέλμο ΙΙ και αποτελεί σήμερα από τα πιο εντυπωσιακά κομμάτια της Ισλαμικής Συλλογής στο Μουσείο της Περγάμου,

Μεταξύ της πλινθοδομής και του γείσου διαμορφώνεται μια ζώνη με εφαπτόμενα τρίγωνα και μεγάλες ροζέτες στο κέντρο με το μεταξύ τους χώρο να καλύπτεται από φυτικά και ζωικά μοτίβα, κυρίως κλαδιά ανάμεσα στα οποία υπάρχουν πουλιά καθώς επίσης λιοντάρια, γρύπες, δράκοντες και παγώνια που πίνουν νερό από μεγάλα αγγεία. Αξίζει να σημειωθεί ότι τμήματα του ανακτόρου που κατάφεραν να επιβιώσουν παραμένουν ακόμα in situ, δηλαδή στη θέση τους, με τον αρχαιολογικό χώρο να είναι επισκέψιμος στο κοινό. Τα ερείπια που έχουν διασωθεί δίνουν την κάτοψη ενός τετράγωνου οικοδομήματος με τρεις ορθογώνιους εσωτερικούς χώρους χωρισμένους από κιονοστοιχίες, τειχισμένο εξωτερικά, με την οχύρωση να περιλαμβάνει 25 πύργους. Το συγκρότημα περιελάμβανε μια μικρή ορθογώνια αυλή καθώς και ένα τζαμί τα ίχνη του οποίου είναι αναγνωρίσιμα. Το μοναδικό τμήμα η κατασκευή του οποίου είχε ολοκληρωθεί ήταν η τρίκλιτη κεντρική κατασκευή που θύμιζε τις Ρωμαϊκές Βασιλικές. Στο κεντρικό κλίτος φαίνεται ότι βρίσκονταν ο πήλινος θρόνος του ηγεμόνα.