- Διαφήμιση -

Τελευταίως, στους τοίχους φίλων εκπαιδευτικών εμφανίζεται μια πολύ συγκινητική εικόνα. Είναι η εικόνα δύο παιδιών. Το ένα είναι χωμένο στην οθόνη του υπολογιστή του και παρακολουθεί μια διαδικτυακή διδασκαλία και το άλλο-ένα φτωχικά ντυμένο παιδί, έχει τη μυτούλα του κολλημένη στο παράθυρο του πρώτου παιδιού και παρακολουθεί κι αυτό, λαθραία όμως, τη δασκάλα που κάνει μάθημα.

-Ανακαλύψτε το νέο e-shop του Βιβλιοπωλείου ΚΟΥΚΙΔΑ-

Θλιβερή όντως εικόνα, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους από αυτούς που υπαινίσσεται, ότι δηλαδή ένας μεγάλος αριθμός παιδιών δεν έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο, οπότε στερείται του μορφωτικού αγαθού.

Προφανώς όλες οι οικογένειες δεν έχουν τις ίδιες οικονομικές δυνατότητες, με ό,τι αυτό σημαίνει για την επίδοση και τη μορφωτική εξέλιξη παιδιών που προέρχονται από διαφορετικά κοινωνικά, οικονομικά και μορφωτικά περιβάλλοντα.

Αυτές όμως οι διαφορές δεν αφορούν, παρά κατά ένα ποσοστό μόνο την προσβασιμότητα των νοικοκυριών στο διαδίκτυο. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 78,5% των νοικοκυριών έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο, το 78,1% συνδέεται ευρυζωνικά και 8 στους 10 Έλληνες συνδέονται στο διαδίκτυο εν κινήσει!

Δεν υπάρχει ωστόσο αμφιβολία:αν πράγματι το 20% αφορά οικογένειες με παιδιά-διότι υπάρχει ενδεχόμενο πολλά από τα νοικοκυριά αυτά να ανήκουν σε ηλικιωμένους, που δεν ενδιαφέρονται για το διαδίκτυο και δεν γνωρίζουν να το χρησιμοποιούν-το ποσοστό αυτό μόνο αμελητέο δεν είναι, και γι’ αυτό η πολιτεία κάτι πρέπει να κάνει.

Όμως πολύ θλιβερότερη από αυτήν την “ταξική” ανισότητα, είναι η … ταξική ισότητα, καθώς όλοι ανεξαιρέτως οι μαθητές φοιτούν σε ένα σχολείο που αν αποτυγχάνει να τους πείσει μια φορά, για την εκπαίδευση που παρέχει δια ζώσης, αποτυγχάνει χίλιες φορές να τους πείσει για την εκπαίδευση που μπορεί να παράσχει εξ αποστάσεως. Και πράγματι:

Ανοίγοντας σήμερα -και με μισή καρδιά εξαιτίας του προηγούμενου λόγου-οι μαθητές τον υπολογιστή τους, θα έρθουν αντιμέτωποι με ένα διαδίκτυο που θα κρασάρει, και με εκπαιδευτικούς που μπορεί να μην έχουν συνολικά, τη διάθεση ή την κατάρτιση να ανταποκριθούν στο απαιτητικό είδος της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Μ’ άλλα λόγια θα έρθουν αντιμέτωποι, με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν προετοιμάστηκε καθόλου (σε επίπεδο υποδομών, παραγωγής κατάλληλου διδακτικού υλικού και επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών) για να αντιμετωπίσει την πρόκληση της πανδημίας.

Φυσικά οι ελλείψεις και οι καθυστερήσεις αυτές, δεν είναι λόγοι για να διαβληθεί η εξ αποστάσεως εκπαίδευση, όπως επιχειρείται από διάφορες πλευρές. Το “σύστημα” πρέπει να τρέξει, όπου και όσο μπορεί, ώστε να παράσχει ένα τουλάχιστον μέρος απ’ όσα οφείλει.

Κρατήστε όμως μικρό καλάθι. Το έργο της παροχής αξιόπιστης εξ αποστάσεως εκπαίδευσης είναι, από κάθε άποψη, γιγαντιαίο. Δεν απαιτεί μόνο να υπάρχει πίσω του, μια δομημένη τυπική εκπαίδευση που να το κατευθύνει, χρειάζεται επίσης ένα σχέδιο-που ποτέ δεν συντάχθηκε και απαιτεί χρόνο, που εν πολλοίς πέρασε ανεκμετάλλευτος.

Συμπέρασμα: Συγκινητικός ο παιδαγωγικός λαϊκισμός. Ούτε όμως τα πραγματικά προβλήματα επισημαίνει, ούτε φυσικά μπορεί να τα λύσει.

Σχολιαστής