- Διαφήμιση -

Μπορεί η φημισμένη Grotta azzurra να βρίσκεται στο Κάπρι της Ιταλίας αποτελώντας ένα από τα κοσμήματα με τα οποία η φύση έχει προικίσει το διάσημο νησί ανοικτά της Νάπολης όμως η μαγεία της «γαλάζιας σπηλιάς» όπως μεταφράζεται το όνομα της, φτάνει μέχρι την Alte Nationalgalerie, την παλιά πινακοθήκη στο «νησί των μουσείων» του Βερολίνου μέσω ενός αριστουργηματικού πίνακα του Carl Friedrich Seiffert. Η ελαιογραφία με πρωτότυπο τίτλο Die Blaue Grotte auf Capri φιλοτεχνήθηκε στα 1860 και αποτελεί ένα από τα κορυφαία έργα του καλλιτέχνη ο οποίος εμπνεύστηκε από το φημισμένο για το φωτισμό που τονίζει τις γαλάζιες αποχρώσεις, σπήλαιο, σε ένα ταξίδι του στην περιοχή. Δέκα χρόνια πριν τον πίνακα που εκτίθεται στην Alte ο Seiffert έκανε μια πρώτη σπουδή στο θέμα προτού καταλήξει σε αυτό το έργο τέχνης που κεντρίζει με την πρώτη το ενδιαφέρον των επισκεπτών στην παλιά πινακοθήκη του Βερολίνου. Ο Carl Friedrich Seiffert δεν ήταν ο μόνος καλλιτέχνης που εμπνεύστηκε από το «γαλάζιο σπήλαιο». H παραμυθένια ατμόσφαιρα του μάγεψε όσους βρέθηκαν εκεί, ενώ δεν άφησε … αλώβητο ούτε τον Μάρκ Τουέιν ο οποίος επισκέφθηκε τη σπηλιά στα 1869 και μετέφερε την εμπειρία του στο χαρτί στο ταξιδιωτικό βιβλίο του «The Innocents Abroad».

Η σπηλιά ήταν γνωστή στην αρχαιότητα και μάλιστα αποτελούσε την προσωπική… πισίνα του αυτοκράτορα Τιβέριου ο οποίος την κόσμησε με αγάλματα και δημιούργησε υποδομές για να απολαμβάνει τη χαλάρωση του εκεί.

Ως τον 18ο αιώνα η ύπαρξη της ήταν γνωστή μόνο στους ντόπιους ως Gradola. Το κοινό στη δύση την ανακάλυψε τον Αύγουστο του 1826 με την επίσκεψη εκεί του νεαρού Γερμανού ποιητή και ζωγράφου August Kopisch και του επίσης ζωγράφου φίλου του Ernst Fries, οι οποίοι γητεύτηκαν από το σπήλαιο κολυμπώντας μέσα στο μοναδικό σκηνικό του φωτός και των αντανακλάσεων στο απόλυτο γαλάζιο της Grotta azzurra. Οι δύο φίλοι οδηγήθηκαν εκεί από έναν ντόπιο ψαρά, τον Άντζελο Φερράρο αψηφώντας τις προλήψεις των ντόπιων που το ήθελαν να αποτελεί την κατοικία δαιμόνων. Οι ίδιοι φαίνεται ότι ήταν εκείνοι που «βάφτισαν» τη σπηλιά «la grotta azzura» λόγω των μαγικών γαλάζιων αποχρώσεων. Ο Kopisch και ο Fries σχεδίασαν και ζωγράφισαν τη σπηλιά ενώ ο πρώτος περιέγραψε στα κείμενα του την εμπειρία πλείστες όσες φορές. Στο βιβλίο επισκεπτών του ξενοδόχου Pagano σημείωνε στις 17 Αυγούστου 1826: «Ονομάσαμε αυτό το σπήλαιο la grotta azzura επειδή το φως από τα βάθη της θάλασσας φωτίζει το απέραντο γαλάζιο του. Θα εκπλαγείτε περίεργα όταν δείτε το νερό να κατακλύζει το σπήλαιο σαν γαλάζια φωτιά, κάθε κύμα φαίνεται να είναι μια φλόγα».

-Ανακαλύψτε το νέο e-shop του Βιβλιοπωλείου ΚΟΥΚΙΔΑ-

Δεν προκαλεί έκπληξη μετά από περιγραφές σαν κι αυτή ότι η επανανακάλυψη της σπηλιάς τη μετέτρεψε σε δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο και σε πηγή έμπνευσης για πολλούς άλλους ζωγράφους και λογοτέχνες. Ανάμεσα στους πρώτους και ο Carl Friedrich Seiffert που γεννήθηκε στα 1809 στην Πολωνία και πέθανε στα 1891 στο Βερολίνο.

«Ονομάσαμε αυτό το σπήλαιο la grotta azzura επειδή το φως από τα βάθη της θάλασσας φωτίζει το απέραντο γαλάζιο του. Θα εκπλαγείτε περίεργα όταν δείτε το νερό να κατακλύζει το σπήλαιο σαν γαλάζια φωτιά, κάθε κύμα φαίνεται να είναι μια φλόγα»

Η σπηλιά ήταν γνωστή στην αρχαιότητα και μάλιστα αποτελούσε την προσωπική… πισίνα του αυτοκράτορα Τιβέριου ο οποίος την κόσμησε με αγάλματα και δημιούργησε υποδομές για να απολαμβάνει τη χαλάρωση του εκεί. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως τρία από αυτά τα αγάλματα που εικονίζουν θαλάσσιες θεότητες, και εκτίθενται στο μουσείο του νησιού καθώς και βάθρα άλλων γλυπτών. Το σπήλαιο περιγράφεται επίσης από τον Πλίνιο τον πρεσβύτερο ο οποίος το αναφέρει ως κατοικία του Τρίτωνα. Από τα αξιοσημείωτα της γαλάζιας σπηλιάς του Κάπρι είναι και η Sala dei nomi, η «αίθουσα των ονομάτων» στην οποία οδηγούν τρεις διάδρομοι. Το όνομα της προέρχεται από τα «αυτόγραφα» των επισκεπτών που τα χάρασσαν πάνω στα πετρώματα ανά τους αιώνες. Η σπηλιά απέκτησε κακή φήμη την οποία διατήρησε ως τον 18ο αιώνα καθώς θεωρούνταν ως η κατοικία δαιμόνων και μαγισσών με τους ψαράδες να την αποφεύγουν.